posted on 02 Sep 2011 14:28 by mookujung
บ่อยครั้งที่ฉันมักเลี่ยง ที่จะบอกเรื่องราวต่างๆให้คนอื่นได้รู้
เหตุผลของฉันก็มีเพียงแต่ว่า ขี้เกียจตอบคำถาม
และไม่ค่อยอยากจะรับรู้ผลที่จะตามมาจากปากคนอื่น
เพราะไหนๆ ก็ไหนๆ ของลองสัมผัสมันด้วยตนเองน่าจะดีกว่า
จำกัดอยู่แค่กับคำพูดของคนรอบกาย ไม่ใช่ว่าไม่อยากรับฟัง
แต่ถ้าฟังแล้วฝ่อ ก็ขอลองเลยน่าจะดีกว่า
posted on 17 Apr 2011 01:38 by mookujung
หลังจากที่ได้ร่ำๆมานานว่าเบื่องานเดิมเต็มที (ลำบากนิดหนึ่งมาเป็นโรคเบื่องานเอาตอนแก่) ก็ได้เวลาเปลี่ยนเสียที สิ้นเดือนนี้คือเวลาที่ใช้ในการหยุดบทบาทหน้าที่เดิมๆ เริ่มเดือนใหม่ นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันต้องเปลี่ยน
ถ้าจะให้เล่าย้อนหลังไปสักหน่อย จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนครั้งนี้คืนฉันแค่บังเอิญได้ฟังเพลงลอง ของSingular (นักร้องวัยละอ่อนผมยาว ไม่ค่อยเข้ากับอายุ อานามของเจ้าของบล๊อคสักเท่าไหร่) เนื้อหาของบทเพลงช่างเป็นแรงส่งอย่างดีเสียเหลือให้ฉันลงมือเปลี่ยนแปลง แทนที่จะคิดแค่ว่าฉันจะเปลียน ฉันต้องเปลี่ยน และฉันควรเปลี่ยน วนๆเวียนๆอยู่ซ้ำๆแบบนี้ ยังไม่รู้ว่าวันข้างหน้าผลจะออกมายังไง แต่ขอให้วันนี้ฉันได้ลองทำดูก่อน
posted on 24 Dec 2010 23:35 by mookujung
อีกไม่กี่วันก็จะก้าวย่างเข้า พ.ศ. ใหม่แล้ว ฉันใจจดใจจ่อรอการมาถึงของมันเพราะหลังจากที่ฉันอยู่ในภาวะแช่แข็งตัวเองมาหลายเดือน (ภาวะที่ปล่อยตัวให้ลอยไปตามกระแสสังคมโดยไม่คิดที่จะขัดขืน) ก็น่าจะถึงเวลาที่ฉันจะได้ลงมือทำตามความตั้งใจของตนเองเสียที โครงการต่างๆที่ฉันพับเก็บเข้ากรุไว้คงต้องได้เวลาที่ฉันต้องนำมันออกมาปัดฝุ่นเสียหน่อย
นึกถึงตัวเองเมื่อก่อน (เริ่มย้อนรำลึกถึงอดีตตามประสาคนแก่) และย้อนมาดูตัวเองในปัจจุบัน เวลามันช่างเป็นตัวแปรที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้อย่างไม่น่าเชื่อ อาจจะมากบ้างน้อยบ้างตามแต่สภาพการณ์ของแต่ละคน .
ก.ซ. (ย่อมาจาก"กระซิบ") หนึ่งในหัวข้อการรอคอยอย่างหนึ่งของฉันคือ เมื่อไหร่ Exteen จะปล่อยแอพฯ วาดการ์ดอวยพรปีใหม่ออกมาซะทีน๊า
สุขสันต์วันคริสต์มาส และลากยาวไปถึงสุขสวัสดี ปีใหม่นะคะทุกๆท่าน
posted on 17 Oct 2010 22:05 by mookujung
หากในทุกๆวันฉันต้องมานั่งเขียน Diary (ซึ่งฉันตัดมันออกจากชีวิตเรียบร้อยแล้ว) เพื่อบอกเล่าเรื่องราวต่างๆที่พานพบในแต่ละวัน ฉันว่าเนื้อหาในบันทึกประจำวันของฉันมันคงเหมือนกับการ "คัดลอก" แล้ว "วาง" ซ้ำๆอยู่อย่างนี้เป็นแน่แท้ เพราะในทุกๆวันของชีวิตมันไม่ได้แตกต่างกันเลย มันซ้ำๆกันเสียจนหากไม่ดูปฏิทินฉันอาจไม่สามารถรู้เลยด้วยซ้ำว่าผ่านมากี่วันแล้ว (ชักไม่แน่ใจว่าชีวิตมันซ้ำๆหรือว่าฉันความจำเสื่อมกันแน่)
posted on 09 Sep 2010 10:10 by mookujung
"ช่วงเวลาของการรอคอยนี่มันช่างยาวนานไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ
แต่มันก็ไม่ทำให้ฉันรู้เบื่อหรืออ่อนล้ากับมันหรอกนะ
เพราะในความยาวนานมันมีความหวังเจืออยู่"
ช่วงนี้ดูเหมือนว่าฉันเจอโรคนอนไม่หลับรุมเร้า มันทรมานเอามากๆเพราะ ช่วงเวลาที่ต้องนอน นอนไม่หลับแต่มาหลับเอาช่วงที่ใกล้ถึงเวลาตื่น ทำให้ทุกๆครั้งฉันต้องพยายามอย่างมากกับการย้ายตัวเองออกจากที่นอน การทำงานแบบเข้ากะกลางคืนนี่มันไม่เหมาะกับคนสูงวัยเอามากเลยเชียว
