เรื่องหมู...หมู

เหมือนเป็นประเพณีที่ต้องทำเป็นประจำทุกปีกันไปแล้วกับการลอยกระทงในหมู่บ้าน (Exteen)

ในชีวิตจริงการออกไปเลยกระทงมันช่างยากลำบาก แตกต่างจากเมื่อก่อนตอนสมัยที่ยังเป็นเด็ก

เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กจะตื่นเต้นกับการได้ออกไปลอยกระทงเป็นอย่างมาก ตอนกลางวันจะเป็นขั้นตอนในการเตรียมจะทำเองทั้งหมดนั่งทำกันเป็นกลุ่ม มีอวดกันด้วยว่าของใครจะสวยกว่ากัน ตามประสาเด็กๆ พอตกค่ำเดินกันเป็นกลุ่ม ไปยังหนองน้ำใกล้หมู่บ้านภาพเงาของดวงจันทร์สะท้อนอยู่ในน้ำ รายล้อมไปด้วยแสงไประยิบระยับจากกระทง ภาพน้ำยังติดตามาจนถึงทุกวันนี้

แต่ในปัจจุบันการออกไปเลยกระทง ดูมันช่างเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับคนสูงวัยอย่างฉันอยู่ไม่น้อย ไหนจะต้องฝ่าฝูงชน ผจญกันรถติด พอไปถึงแม่น้ำก็ยังต้องเบียดเสียดกันลงไปลอยกระทงอีก

สรุปว่าการลอยกระทงในโลกเสมือน ดูจะช่วยฉันได้อย่างมากในการที่จะสืบสานประเพณีการลอยกระทง เวลาใครถามว่าลอยกระทงได้ยัง ฉันก็จะยิ้มหน้าบานพร้อมกับตอบไปอย่างทันควันว่า "ปีนี้ฉันไปลอยกระทงมาแล้วจ้า"

ยังไงปีนี้ถ้าสังขารเอื้ออำนวย ต่อมความขยันไม่ฝ่อ จุดหมายปลายทางของฉันคงอยู่ที่แม่น้ำท่าจีน วัดไร่ขิง

ในวันที่โลกของเราเป็นสีเทาๆ

ลองหาเวลาออกไปดูดซึมเอาสีสันที่สดใส รอบกาย

มาเติมแต่งโลกสีหม่นๆของเราบ้าง

 แค่อยากให้รู้ว่าวันนี้ฉันยังแกร่ง

แค่อยากให้รู้ว่าวันนี้ฉันยังเข้มแข็ง

สองขาของฉันยังหยัดยืน ... พร้อมสู้กับทุกปัญหา

วันนี้ฉันรู้สึกแปลกว่าที่เคย

ร่างกายมันเบาหวิว ฉันแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อได้ก้มลงมองดูตัวเอง

ร่างที่โปร่งใสแทบมองไม่เห็น "นี่มันเกิดอะไรขึ้น" ฉันพร่ำถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

ผู้คนมองผ่านฉันไปราวกับว่า ไม่มีฉันยืนอยู่ตรงนั้น

แค่นั้นยังไม่พอ หลายๆคนเดินผ่านฉันไป คนที่ฉันเคยรู้สึกจัก เคยรักใคร่

บัดนี้ฉันกลายเป็นแค่อะไรสำหรับพวกเขาไปแล้วนี่

เอ๊ะ! นั่นคุณตาที่เสียไปแล้วเมื่อ 8 ปี ที่แล้วนี่นา ท่านมาทำอะไรที่นี่

นั่นก็ ป้าข้างบ้าน ที่เสียไปเมื่อ 3 ปีก่อน

 "แล้วฉันมาทำอะไรที่นี่เนี้ย"

 ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความโล่งใจ

นี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกดีที่ไร้ตัวตน

รู้สึกเหมือนนานมากที่ไม่ค่อยได้เข้ามาอัพบล๊อค

จนบางครั้งฉันรู้สึกราวกับว่า ตัวตนของฉันในที่แห่งนี้มันเริ่มเลือนราง

ฉันรู้สึกหมดสิ้นศรัทธา ไม่ว่าจะจากคนรอบข้างหรือแม้แต่กับตัวเอง

การที่คนเราจะเชื่อมั่นในเรื่องบางเรื่อง มันต้องมีระยะเวลาของมัน

เช่นกัน ในวันที่ฉันหมดสิ้น ฉันก็ได้ให้เวลากับมันอย่างมากมาย

ทุ่มเท คือคำที่ฉันให้ในการฉุดรั้งเอาความเชื่อมั่นของตนเองเอาไว้

พยายาม เป็นคำที่ฉันพร่ำบอกคนตนเองเสมอมาเช่นกัน

เมื่อสิ่งเหล่านั้นไม่บังเกิดผล คน คนเดียวคนนี้คงทำได้แต่เพียงพร่ำบ่น

..................................................................

เศษแก้วที่แตกร้าวเกลื่อนทางเดิน เปล่งประกายระยิบระยับล้อเล่นกับแสงไฟ 

ในเมืองใหญ่ที่แสงไฟส่องสว่างกลบแสงดาว 

คนแรมทาง ที่อ่อนล้าเกินว่าจะแหงนหน้าขึ้นชื่มชมความงามบนฟากฟ้า

แสงวับวาวของเศษแก้ว ก็อาจจะดูงดงามเทียมดวงดาว