posted on 30 Oct 2009 19:53 by mookujung
เหมือนเป็นประเพณีที่ต้องทำเป็นประจำทุกปีกันไปแล้วกับการลอยกระทงในหมู่บ้าน (Exteen)
ในชีวิตจริงการออกไปเลยกระทงมันช่างยากลำบาก แตกต่างจากเมื่อก่อนตอนสมัยที่ยังเป็นเด็ก
เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กจะตื่นเต้นกับการได้ออกไปลอยกระทงเป็นอย่างมาก ตอนกลางวันจะเป็นขั้นตอนในการเตรียมจะทำเองทั้งหมดนั่งทำกันเป็นกลุ่ม มีอวดกันด้วยว่าของใครจะสวยกว่ากัน ตามประสาเด็กๆ พอตกค่ำเดินกันเป็นกลุ่ม ไปยังหนองน้ำใกล้หมู่บ้านภาพเงาของดวงจันทร์สะท้อนอยู่ในน้ำ รายล้อมไปด้วยแสงไประยิบระยับจากกระทง ภาพน้ำยังติดตามาจนถึงทุกวันนี้
แต่ในปัจจุบันการออกไปเลยกระทง ดูมันช่างเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับคนสูงวัยอย่างฉันอยู่ไม่น้อย ไหนจะต้องฝ่าฝูงชน ผจญกันรถติด พอไปถึงแม่น้ำก็ยังต้องเบียดเสียดกันลงไปลอยกระทงอีก
สรุปว่าการลอยกระทงในโลกเสมือน ดูจะช่วยฉันได้อย่างมากในการที่จะสืบสานประเพณีการลอยกระทง เวลาใครถามว่าลอยกระทงได้ยัง ฉันก็จะยิ้มหน้าบานพร้อมกับตอบไปอย่างทันควันว่า "ปีนี้ฉันไปลอยกระทงมาแล้วจ้า"
ยังไงปีนี้ถ้าสังขารเอื้ออำนวย ต่อมความขยันไม่ฝ่อ จุดหมายปลายทางของฉันคงอยู่ที่แม่น้ำท่าจีน วัดไร่ขิง
posted on 18 Sep 2009 15:53 by mookujung
ในวันที่โลกของเราเป็นสีเทาๆ
ลองหาเวลาออกไปดูดซึมเอาสีสันที่สดใส รอบกาย
มาเติมแต่งโลกสีหม่นๆของเราบ้าง
posted on 07 Sep 2009 22:35 by mookujung
แค่อยากให้รู้ว่าวันนี้ฉันยังแกร่ง
แค่อยากให้รู้ว่าวันนี้ฉันยังเข้มแข็ง
สองขาของฉันยังหยัดยืน ... พร้อมสู้กับทุกปัญหา
posted on 26 Aug 2009 19:26 by mookujung
วันนี้ฉันรู้สึกแปลกว่าที่เคย
ร่างกายมันเบาหวิว ฉันแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อได้ก้มลงมองดูตัวเอง
ร่างที่โปร่งใสแทบมองไม่เห็น "นี่มันเกิดอะไรขึ้น" ฉันพร่ำถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา
ผู้คนมองผ่านฉันไปราวกับว่า ไม่มีฉันยืนอยู่ตรงนั้น
แค่นั้นยังไม่พอ หลายๆคนเดินผ่านฉันไป คนที่ฉันเคยรู้สึกจัก เคยรักใคร่
บัดนี้ฉันกลายเป็นแค่อะไรสำหรับพวกเขาไปแล้วนี่
เอ๊ะ! นั่นคุณตาที่เสียไปแล้วเมื่อ 8 ปี ที่แล้วนี่นา ท่านมาทำอะไรที่นี่
นั่นก็ ป้าข้างบ้าน ที่เสียไปเมื่อ 3 ปีก่อน
"แล้วฉันมาทำอะไรที่นี่เนี้ย"
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความโล่งใจ
นี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกดีที่ไร้ตัวตน
รู้สึกเหมือนนานมากที่ไม่ค่อยได้เข้ามาอัพบล๊อค
จนบางครั้งฉันรู้สึกราวกับว่า ตัวตนของฉันในที่แห่งนี้มันเริ่มเลือนราง
posted on 20 Aug 2009 19:53 by mookujung
ฉันรู้สึกหมดสิ้นศรัทธา ไม่ว่าจะจากคนรอบข้างหรือแม้แต่กับตัวเอง
การที่คนเราจะเชื่อมั่นในเรื่องบางเรื่อง มันต้องมีระยะเวลาของมัน
เช่นกัน ในวันที่ฉันหมดสิ้น ฉันก็ได้ให้เวลากับมันอย่างมากมาย
ทุ่มเท คือคำที่ฉันให้ในการฉุดรั้งเอาความเชื่อมั่นของตนเองเอาไว้
พยายาม เป็นคำที่ฉันพร่ำบอกคนตนเองเสมอมาเช่นกัน
เมื่อสิ่งเหล่านั้นไม่บังเกิดผล คน คนเดียวคนนี้คงทำได้แต่เพียงพร่ำบ่น
..................................................................
เศษแก้วที่แตกร้าวเกลื่อนทางเดิน เปล่งประกายระยิบระยับล้อเล่นกับแสงไฟ
ในเมืองใหญ่ที่แสงไฟส่องสว่างกลบแสงดาว
คนแรมทาง ที่อ่อนล้าเกินว่าจะแหงนหน้าขึ้นชื่มชมความงามบนฟากฟ้า
แสงวับวาวของเศษแก้ว ก็อาจจะดูงดงามเทียมดวงดาว